مادر از کودکی در آرزوی پرواز می سوخت. خواب پرواز می دید... ابر می خورد... باران می گریست. یک نسل بعد، آرزوی مادر در جسم پرندگان فرزندش حلول کرد. حالا فرزندش برای ققنوس های رنگارنگ مادری می کند... آواز می خواند... می رقصد... پر می کشد و در آسمان اوهام محو می شود تا در تسلسل غریب زمان، روزی برای کودکش...

یکشنبه بیست و دوم آبان ۱۴۰۱ ساعت 13:10 توسط پرنده باز | | خیلی وقت بود که میخواستم در مورد «دمیان»ِ هرمان هسه بنویسم. یک دور صوتی بهش گوش دادم و یک دور هم کتبا خوندمش. تفسیر مبسوط رضا نجفی رو هم که در موخره کتاب اومده بود تمام و کمال خوندم؛ اما این اثر اونقدر بزرگه که نمیتونستم حتی یک خط بهش یا دربا...

یکشنبه بیست و دوم آبان ۱۴۰۱ ساعت 13:26 توسط پرنده باز | | چقدر کشتن آدم جماعت برای من سخته. کشتن انتزاعی منظورمه. میخواد هفت پشت غریبه باشه و میخواد رفیق گرمابه و یار غار! خرم! خر شاخ نداره که! به صورت مصدری خرم!+ فوت صدادارِ طولانی+ خودمونیم ها این تگ #خودمانی_با_زندانی_آلکاتراز چقدر چرته! انگار من...